Broccoli zaden
In de biologische landbouw is het proces belangrijk: het gaat om de landbouwmethode. Als je op dezelfde wijze naar veredeling kijkt, is de vraag: hoe ontwikkel je rassen met respect voor natuurlijke processen en de integriteit van planten?
De biologische landbouwmethode vraagt om rassen met een brede weerstand tegen ziekten en plagen, die relatief weinig mest en water nodig hebben. Veredeling is een langdurig proces, het ontwikkelen van een nieuw ras kost al gauw 10 jaar. Veredelaars zoeken daarom naar methoden die het proces kunnen versnellen of vereenvoudigen. In de afgelopen decennia zijn vele nieuwe technieken ontwikkeld die niet alleen op plantniveau werken, maar ook op cel-, weefsel- en zelfs DNA-niveau. Welke van deze technieken passen bij de uitgangspunten van de biologische landbouw? Hoe ver willen we ingrijpen in het leven?
Vanaf begin jaren negentig is veel gediscussieerd over de verschillende veredelings- en vermeerderingstechnieken. Dit heeft onder meer geleid tot een (wereldwijd) verbod op het gebruik van GGO’s (Genetisch Gemodificeerde Organismen) in de biologische sector. Veredelen op plantniveau is de norm. Dit zegt echter weinig over het huidige rassengebruik. Zo is protoplastfusie, wetenschappelijk gezien een GGO-techniek, niet opgenomen in de Europese GGO–regels. Rassen die gemaakt zijn met deze techniek, vooral koolrassen, zijn voor biologische telers daardoor niet als GGO herkenbaar.
De biologische sector heeft behoefte aan strategieën om toe te werken naar een gewenst assortiment van rassen. Rassen die niet alleen de gewenste eigenschappen hebben, maar die tevens tot stand zijn gekomen met technieken die passen binnen de uitgangspunten van de biologische landbouw.
Klik hier voor het volledige artikel ‘Biologische veredeling vraagt om duidelijke keuzes’.