bioKennis

Nu wordt het welzijn nog afgemeten aan systeemkenmerken als oppervlakte per dier, maar bij de welzijnsmonitor worden welzijnscriteria als honger/dorst, temperatuur, bewegingsgemak, verwondingen en gedrag gemeten aan de hand van bijbehorende kenmerken en gedrag van de dieren. Tijdens het onderzoek is ook gepeild hoe veehouders over de welzijnsmonitor dachten, hoe ze de uitvoering op hun bedrijf hebben ervaren en of het direct terugkoppelen van de resultaten naar de veehouder tot verbetering van het welzijn zou leiden.

Voor een aantal kenmerken, zoals voetzoollaesies, was een flinke spreiding tussen de bedrijven. Niet één bedrijf scoorde ‘erg ‘goed’ of erg ‘slecht’. Een bedrijf met weinig voetzoollaesies kon een relatief hoog percentage dieren met een slechte score voor gait (beweging) hebben.
Veel veehouders schrokken van hun eigen resultaten. Ze hadden gedacht het beter te doen. Ze vonden het waardevol hun scores te kunnen vergelijken met andere bedrijven. Ze waren tevreden over het verloop van de testen; ze hadden ze er weinig last van en de productie werd nauwelijks verstoord. Het objectief meten van welzijn aan het dier zelf vonden ze een goede zaak, al twijfelden ze aan het nut van sommige metingen. Gezondheid telt voor hen zwaarder dan natuurlijk gedrag en emoties.
De welzijnsmonitor voor vleeskuikens moet nog worden aangepast tot een werkbaar protocol, zodat het minder tijd vraag om de metingen uit te voeren. Er wordt nog gekeken hoe de score op deelaspecten kan leiden tot één integrale bedrijfsscore. Zo’n bedrijfscore op welzijn zou in de toekomst op de verpakking van producten vermeld kunnen worden.

Klik hier voor het complete artikel ‘Eerste stap de praktijk in’ in het blad Pluimveehouderij van 22 januari 2010 en lees daarin ook de vergelijking van ervaringen met de welzijnsmonitor in Nederland, Italië en Groot-Brittannië.