bioKennis

Omdat het in het veld zo moeilijk is om de verschillende soorten roofmijten te onderscheiden, neemt men vaak maar aan dat de in de kas aanwezige mijten nakomelingen zijn van door de teler geïntroduceerde soorten. Dat is echter niet altijd het geval. Sowieso zijn er steeds meer soorten beschikbaar. Maar dankzij het vermijden van breedwerkende insecticiden is er ook een steeds grotere kans dat natuurlijke vijanden spontaan optreden.

De onderzoekers ontdekten dat met een DNA-toets de verschillende roofmijten goed uit elkaar te houden zijn. Voor een dergelijke toets worden meestal een stuk of 10 mijten gebruikt, maar het kan ook met slechts 1 exemplaar of zelfs een enkel eitje. DNA-profilering is handig omdat elke laborant deze techniek kan leren, terwijl het onderscheiden van roofmijten op basis van morfologische eigenschappen onder de microscoop veel kennis en ervaring vraagt.

DNA-vingerafdrukken kunnen gebruikt worden door biologische producenten om geregeld te testen of hun kweken inderdaad hetzelfde zijn als de moederlijnen. Een afwijking in DNA kan immers een afwijking in functionaliteit betekenen. Ook kan een kweker eventuele verontreinigingen door ongewenste insecten sneller detecteren met moleculaire technieken. Wel moet de methode nog verder worden ontwikkeld voordat ze overal kan worden gebruikt. Een goede en onafhankelijke kalibratie is ook van belang; leveranciers en afnemers van roofmijten hebben namelijk niet altijd dezelfde belangen.

Klik hier voor de samenvatting en het volledige artikel ‘Rovers ontmaskerd via hun DNA-profiel: moleculaire identificatie van roofmijten van de familie Phytoselidae’ uit Onder Glas van maart 2009.